İZMİR'DEN METEOR YAĞMURUNA

Bazen insan sıkılıveriyor çevresinden, arkadaşlarından, akrabalarından...
Alıp başımı gidesim var dediğimiz oluyor işte tam o sıra şöyle bir soru geliyor hemen "Nereye gideceksin?" bu soruya sıkılmış bir insanın cevabı az çok aynıdır "Nereye olursa, yeter ki burdan gideyim." Hemen arkasından ikinci soru koşturup geliyor. "Neyle gideceksin?" Evet bu soru bazen düşündürebilir. Bu soru üzerine bazılarımız hemen "Otur oturduğun yerde sanki para varda gezeceksin. ELALEMİN tuzu kuru geziyor." gibi bir düşünceye kapılıp hevesi kırılıyor.
Hele ki bir cümlede ELALEM varsa off işte o zaman işin iş iki yakan bir araya gelmez. O ELALEM seni yer bitirir. Tam bu sıra özellikle de elalemden bıktığım sıra dedim ki "Ben gidiyorum kim ne derse dersin." Maşallahları var hemen de demişler zaten hiç boş durmuyor bu elalem. Neyse İzmir'deyim saat 15 sıraları nereye gidicem hangi yola çıkacağım bilmediğim bir sıra bir otobüse bindim ve son durağında indim. En yakın şehir çıkışı 2-3 kilometre falan hemen yürüdüm Manisa yönüne doğru otostop çekiyorum ama hâlâ aklımda bir yer yok. Sizi bilmem ama ben nasip kısmet gibi kavramlara fazlasıyla inanırım işte tam nasip nereyeyse oraya giderim dediğim sıra bir araç durdu. Saat 17 sıralarıydı buna daha bir sevindim çünkü hava karardığında otostop işi bir nevi askıya alınıyor. Koşa koşa hemen araca gittim. Konuşma aynen şu şekilde oldu.
-Nereye gidiyorsun?
-Abi merhaba, nereye olsa giderim.
-Ne demek nereye olsa giderim yoksa sen evden mi kaçtın?
-Yok abi kaçmadım ben geziyorum. Siz nereye gidiyorsanız gelebilirim.
-Sen önce ne tarafa doğru gittiğini söyle.
-Valla Balıkesir tarafına doğru gidiyorum.
-Evden kaçmadın değil mi?
-Yok abi kaçmadım. Geziyorum ben.(Araca bindim. Biraz zor oldu ama deydi.)
-Yaş kaç senin?
-21
-Hadi canım ben seni 15-16 falan sandım o yüzden soruyorum evden mi kaçtın diye.
-Evet biraz küçük gösteriyorum.(Hep aynı tepki :D )
-Üniversite mi okuyorsu?
-Evet
-Nerde okuyorsun?
-Muğla Üniversitesi
-Hadi ya 3'ünüzde aynı üniversitede okuyorsunuz.
falan feşmekan
Araçta şoför hariç 2 kişi daha vardı aynı okulda okuyormuşuz. Çok güzel bir denk gelmişti iyi ki o araca otostop çekmişim. Çok iyi insanlar tanıdım. Onlarda benim gibi gezgin araca yeni binmişler İnönü Yaylasına Meteor Yağmuru izlemeye gidiyorlarmış hep birlikte ben bunu duyarda Balıkesir'de kalır mıyım? Demiştim ya hani nasip diye...
İzmir'den Kocaeli'ye İnönü Yaylasına gidiyoruz hep birlikte çadırlar uyku tulumları hepimiz tam teçhizat. Sonunda Körfez'e geldik yoldan aracı süren abinin bir arkadaşını daha aldık. Geriye sadece Yaylanın yolunu bulup çıkmak kaldı.
Tabi bir de şöyle bir sıkıntı var. Amacımız meteor yağmuru izlemek ama hava kapalı ve sağnak yağmur var.
Yayla yolunu bulduk çıkıyoruz ama yol dar zaman zaman uçurum kenarı ve bazı yerler kaymış, yağmurunda etkisiyle yol bataklık gibi olmuş. Neyse ki şanslıydık bir tane ofroad aracı bize eskortluk etti. Yayla ya geldik ki ne göreyim ben 50-60 deli anca oluruz diyordum ama yayla panayır yeri gibi olmuş. Çadırlar, ateşler, müzikler, kahkahalar yaylayı doldurmuş. Böyle güzel bir kampta bulunmak hoşuma gitmedi değil.

Biz yaylaya çıkana kadar saat oldu 2 yer bul çadırı kur biraz eğlenelim derken 4 olmuştu. Çok eğlenceli vakit geçirdim ama beni geren bir konu vardı. Sağnak yağmur var ve benim çadırım o kadar kaliteli değil. Sabah saat 6 da tulumumu ıslanması ve tepeme damlayan suyla uyandım. Tam tahmin ettiğim gibi sanırım bugün yağmur bastırmadan yayladan gitmem gerekiyor düşüncesi belki de bu yaz beni en çok üzen birkaç şeyden biriydi ama buna üzülmeden önce şu yaylanın temiz havasını içime çekmeliydim o sağnakta biraz ıslanıp yeni tanıştığım arkadaşların hazırladığı kahvaltıyı iktisat yaparak yemeliydim. (Niye hesabını yapıyorsunuz diye sormayın çünkü malzeme az ve doyması gereken insan çok ama emin olun böylesi daha zevkliydi.)

Kahvaltıyı yaptık çadırı topladık Kocaeli'ye gidecek aracı bulduk falan filan derken o sıra aklımı orada unutmuşum sonra çok hayıflandım keşke birisinin çadırına yerleşseydim de bir gece kalsaydım dedim ama Kocaeli'de de bir arkadaşa söz vermiştim sana geleceğim diye gitmezsem ayıp olurdu değil mi?
Yaylayı şehre götüren o yol ne kadar güzelmiş gece karanlıkta görememiştim, gerçi güzelliğini tahmin edebiliyordum ama bu kadarını beklememiştim. Bunu yazarken gözümde tekrar o yoldan çıkışım ve inişim canlanıverdi. Hani bazen zamanda yolculuk yapmak isteriz ye o yayla vaktine tekrar gitmeyi isterdim.
Zorda olsa yayladan indik. Hemen kendimi spor mağazasına attım yağmurluk gibi birkaç eksiğim vardı onları hallettim tam o sıra boş dolanıyordum ki telefonuma bir arkadaşımın yakınımda olduğu bildirimi geldi. Buda teknolojinin nimeti, sosyal medyalar her zaman vakit çalmıyor bazen de vakitleri birleştiriyor değil mi? Üstüm başım çamurlu bir şekilde hemen onun bulunduğu mekana gittim. Gerçekten o arkadaşımla buluşmak beni çok mutlu etti. Biraz vakit geçirip takıldıktan sonra ayrıldık. Beni bekleyen arkadaşımın evine gidip güzelce temizlenip dinlendim. Ertesi sabah tekrar yola çıkacağım ama aklımda yine ne bir rota ne bir plan var. İyi ki plansız çıkmışım yola onda da güzel şeyler yaşadım. O da bir sonra ki yazının konusu olsun. :)

OTOSTOPLA TÜRKİYE

Merhabalar.
Bu yaz elimden geldiğince gezmeye yeni yerler görmeye, yeni kişiler tanımaya çalıştım. Tabi bunları hep otostop ve kamp aracılığı ile yapmaya çalıştım yoksa öğrencide para ne arar. Biraz aceleye gelse de başarılı olduğumu düşünüyorum.
Aslında uzun zamandır otostop çekiyorum ama Türkiye turu amacıyla yapmadım ve otostopla tek seferde gittiğim mesafe 700 kilometreyi geçmemişti. Bu sefer 2 aylık bir zaman ve yaklaşık 20 bin kilometre yaptım.
Mesafe uzun, zaman bol olunca tanıştığım insan yaşadığım macera da ona göre bol oluyor.
Bununla beraber çok fazla doğa yürüyüşlerine ve kamplara katıldım. 30 kilometre yürüdüğüm zamanlar oldu.
Bu yaşadıklarımı ve çektiğim fotoğrafları blogumda paylaşmayı düşünüyordum. Merak ettiğiniz şeyler olursa bildiğim kadarı ve yaşadığım kadarıyla cevap vermeye çalışırım. Destek olursanız, yorum yaparsanız sevinirim.